"Intruz" Stephenie Meyer - o książce i ekranizacji (44)

 Cała ta książka jest jakaś... dziwna. Początkowo kompletnie nie mogłam wejść w świat bohaterki, czułam się tam przybyszem.

Dedykacja Meyer w tej książce:

"Mojej matce, Candy, która nauczyła mnie, że najlepszą częścią opowieści jest miłość"

Nic dodać, nic ująć, głównie o tym uczuciu jest owa lektura. Lecz nie jest to tylko typowa miłość kochanków, idealne romansidło, odczuć jest tu ogrom i są wielowymiarowe.

Melanie jedna z ostatnich 100% istot ludzkich zostaje złapana przez najeźdźców, intruzów, którzy zawładnęli ludzkimi ciałami i Ziemią (kolejną już dla nich planetą). Po wszczepieniu w nią duszy o imieniu Wagabunga dziewczyna staje się jedną z obcych. Ale czy całkowicie?

Dusza ma pomóc w ujęciu reszty rebeliantów - ocalałych ludzi poprzez odkrycie we wspomnieniach Melanie miejsca ich przebywania. Dusza i dziewczyna tak dwie przeciwstawne sobie jestestwa, wrogowie, muszą przebywać w jednym ciele. Wagabunga poprzez wspomnienia Melanie rozkochuje się w jej Jaredzie. Razem uciekają przed łowczynią, aby odnaleźć ukochanego i  młodszego brata dziewczyny Jamiego.

Opisy innych planet są tak niewiarygodne, że bardziej chyba już nie da się osadzić tej książki w SF.

"Później mówiłam o Planecie Kwiatów, o tym jak się czułam mając grube białe futerko i cztery serca, dzięki którym było mi ciepło, i o tym, jak omijałam szerokim łukiem szponowce”

 To powieść o uczuciach, o ogromnej stracie, rozpaczy, miłości, poświęceniu wszystkiego dla dobra najbliższych, to wiele odcieni miłości: do życia, do wybranka, do brata/dziecka, opiekuna, świata.

Dusza jest niezmierzonym dobrem, z czasem ma w sobie coraz więcej cech i odczuć człowieka.

"Tajemnicza więź pomiędzy matką a dzieckiem, tak potężna na tej planecie, przestała być dla mnie zagadką. Nie było wspanialszej więzi nad tę, która kazała poświęcić życie dla drugiej osoby. Rozumiałam to już wcześniej, lecz do tej pory nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Teraz wiedziałam już, czemu matka jest gotowa oddać życie za dziecko, i to odkrycie miało na zawsze zmienić moje spojrzenie na wszechświat."

źródło

Cieszę się, że przeczytałam książkę zanim obejrzałam jej ekranizację. Po filmie czułam... wielkie, obezwładniające mnie rozczarowanie. Może mam za bujną wyobraźnię, ale całkowicie inaczej wyobraziłam sobie postać głównej bohaterki Mel/Wandy. Zupełnie nie przekonała mnie ta aktorka, dopiero pod koniec filmu leżąc na łóżku i  żegnając się z życiem i ze światem, dojrzałam w jej grze jakieś światełko w tunelu. Natomiast nowe ciało Wandy (i tylko i wyłącznie jej) jest tak jarmarkowym, kiczowatym opakowaniem dla jej duszy, że aż mną dreszcze wstrząsnęły. Ujrzałam napompowaną piękną twarz z nadmuchanymi ustami, która bardziej sztuczna już być nie mogła. Nie mówię, że ta młoda aktorka przeszła jakąkolwiek operację, ale mogli już wybrać kogoś o wiele bardziej naturalnego, bo o wiele bardziej do normalnej twarzy, a nie lalki Barbie pasowała mi dobra dusza Wandy. W książce jej nowa twarz była odzwierciedleniem cnoty, pokory, miłości, wewnętrznego piękna duszy, w ekranizacji niestety ujrzałam tandetę do potęgi n-tej.  Nawiązując do ekranizacji utworów Meyer - już nawet filmy sagi "Zmierzch" mnie bardziej przekonują. Film "Intruz" to love story dla ubogich. Po jego obejrzeniu nigdy nie sięgnęłabym po tą książkę.

Wracając do powieści, jej ironiczny tytuł "Intruz" tak naprawdę ukazuje myślenie i niezmierzoność, bezkres, bezmiar uczuć ludzkich. I trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, iż zawiera ona w sobie istotę człowieczeństwa.

Tłumaczenie: Łukasz Witczak

tytuł oryginału: The Host

wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

data wydania: listopad 2008     

liczba stron: 560

słowa kluczowe: wróg, rebelia, uczucia

kategoria: fantastyka, fantasy, science fiction

język: polski

typ: papier

wyd. Dolnośląskie, Wrocław 2008r.