"Zapach miasta po burzy" Olgierd Świerzewski (166) Przedpremierowo.

źródło

"Zapach miasta po burzy” to porywająca historia miłości z upadającym imperium w tle.
Dobro i zło w potyczce na zatracenie. Wielka historia rodem z Tołstoja i ciemna strona rosyjskiej natury jak u Dostojewskiego. Pełna pasji i szaleństwa powieść, jakiej dawno nie było. 

Trzeba nie lada bezczelności, żeby bez najmniejszego skrępowania, jak robi to Olgierd Świerzewski, sięgać pełnymi garściami z żywiołu romansu i mieszać go ze skrajnymi emocjami wyrachowanych szachów. I co najdziwniejsze ulegamy całkowicie tej bezczelności, od pierwszego do ostatniego zdania. Od pierwszego ruchu pionkiem po śmierć lub miłosne spełnienie. 

 Ta książka udowadnia, że między szczytem a otchłanią biegnie jedynie cienka linia. Dwóch rywalizujących sportowców i fascynująca kobieta, ich losy wpisane w czas dziejowych przemian, w polityczne rozgrywki i świat wielkiej polityki. Nie ma prostych schematów ani bohaterów wyłącznie dobrych lub złych. Ich dojrzewanie, wybory i dylematy napiętnowane są przez dramatyczne wydarzenia w chylącym się ku upadkowi Związku Radzieckim i szukającej swojej nowej tożsamości Rosji. Bohaterom nie udaje się uciec od polityki, która wpływa na ich los. Kogo doprowadzi do upadku, komu pozwoli się wybić? Jaki wpływ na życie każdego z nich będzie miała dziewczynka z niewielkiego miasta nad Wołgą? 

Kocham zapach miasta po burzy – mówi jedna z bohaterek – Katia Sawiczewa. – Wszystko jest wówczas takie świeże, oczyszczone, obmyte z grzechu. To daje nadzieję... Wciągam ten zapach i chcę zaczynać wszystko od nowa. Wierzę wówczas, że dostaję nową szansę. „Zapach miasta po burzy” wypełniają emocje, które na długo pozostają w pamięci czytelnika.

- źródło tekstu.

Powiedzcie sami: jak po powyższych słowach mogłam się nie zdecydować na tę książkę? No jak? Nie mogłam odmówić sobie przyjemności jej przeczytania. Czytelnicy Czytelni wiedzą, iż wysoko sobie cenię książki w których jest mowa o Rosji.

Ostatnio mam szczęście - trafiam na wspaniałe perełki. Myślałam, że po "Śladach krwi" Polkowskiego upłynie jeszcze wieeeeele wody w rzece zanim natrafię na równie wielką książkę. "Zapach miasta po burzy" jest lekturą ogromną, wyjątkową, przebogatą. I właśnie takie lubię najbardziej...

Muszę wam wyznać, iż nigdy nie nauczyłam się grać w szachy. Bardzo nad tym ubolewam i bardzo chciałabym  to kiedyś nadrobić. Rozgrywki szachowe wydawały mi się zawsze odległą sprawą, jednak Świerzewski napełnił mnie pasją, ekscytacją i niemalże miłością do tej gry. Gry dla inteligentnych, dla odważnych. Rozgrywki, jakie mamy możliwość poznać w książce są jednymi z tych na najwyższych poziomach. Jakże wspaniałe chwile mają tutaj miejsce... Autor stosuje kilka ciekawych sposobów na przekazywanie nam wyników i relacji z poszczególnych gier. Raz jesteśmy m.in.: jednym z graczy, młodym moskwianinem (głównym bohaterem) Olegiem Igorowiczem Antonowowem, innym razem jego przeciwnikiem Romancewem, a jeszcze innym razem poznajemy przebieg gry czytając dialog komentatorów sportowych, którzy są naocznymi świadkami potyczki o tytuł mistrza świata.

Miejscem akcji jest głównie Rosja, a w niej Moskwa i Leningrad, ale podróżujemy kilka razy do Stanów Zjednoczonych i w inne miejsca na ziemi. Czas akcji rozgrywa się w latach 1979 - 2000.

Dowiedziałam się wielu ciekawostek, m.in. tego, iż w Leningradzie Białe Noce trwają od 25 maja do 16 lipca! Dzień potrafi trwać nawet przez dziewiętnaście godzin!

Ujrzałam jak Rosjanie potrafią pięknie kochać swój kraj:

"-Znasz mnie, nie mogłabym mieszkać nigdzie indziej-odezwała się po jakimś czasie kobieta - Nie umiałabym nigdzie płakać tak jak tu. Nie dlatego, że jestem nieszczęśliwa, ale dlatego, że wzbiera we mnie tęsknota... I wtedy myślę, że przecież dookoła jest Rosja, jak okiem sięgnąć, od morza po zieloną tajgę, po południowe stepy i góry Kaukazu. I wiesz? Wówczas mój oddech staje się spokojniejszy, czuję, ze jestem w miejscu, w którym być powinnam. I już mnie nic nie martwi. Nie martwią mnie rzeczy, o których opowiada ojciec, nie martwi mnie los przyjaciół, którzy wybrali emigrację, nie martwią mnie słowa bez znaczenia, które słyszę co dzień. Jestem z Czajkowskim, Rachmaninowem, Szostakowiczem czy Musorgskim, przenikają mnie, słyszę ich muzykę, słyszę słowa Lermontowa, Puszkina, Achmatowej" [1]

Język jest prosty, zrozumiały. Książkę czyta się szybko. Gdzieniegdzie można natrafić na przepiękne, niemalże poetyckie wskazówki i opisy:

"W nocy spadł gwałtowny deszcz, który niczym orkiestra symfoniczna uderzył z siłą w kotły, zagrzmiał sekcją dętą, rozwinął przenikliwie i gwałtownie szybkie partie strunowe, poczynając od staccato i stopniowo przedłużając dźwięki, by równie szybko i gwałtownie zamilknąć, pozostawiając po sobie jedynie niepowtarzalny zapach, który wzbudził w Oldze Lwownie tęskny ucisk w piersiach. To był zapach czerwcowej Moskwy, pełnej sprzeczności, wielkiej i surowej, a jednocześnie promieniującej domowym ciepłem, duszącej potęgą i uwodzącej delikatną, orzeźwiającą nutą miłości i marzeń, alkoholowego upadku i artystycznych uniesień." [2]

Bohaterowi są nakreśleni wręcz bezbłędnie, tak soczyście, intensywnie, są tacy prawdziwi, tacy... rosyjscy :)

Jak kochają to miłością przeogromną, rycerską. Jak nienawidzą to niemalże na amen. Pełno tu namiętności i miłości, czyli wspaniałych uczuć, których nie wstydzą się prawdziwi mężczyźni. Kochają swoje rodziny. Oleg był zżyty z dziadkiem, kocha mamę, ma przyjaciół, bez pamięci szaleje za kobietą swojego życia. Każdy z bohaterów jest inny, ciekawy, intrygujący, osobliwy. Wydają się być tacy jak my. Z krwi i kości. Czujemy, że możemy się z nimi utożsamiać. Jak kochamy to po grób, jak szalejemy to z rozpaczy, jak pijemy to na umór, do nieprzytomności, na wariata ;).

Co jest ważną, ba, raczej najważniejszą częścią tego utworu? To obraz Rosji, to rozpad ZSRR, to polityczne zakłamanie, to brak wolności, to uwięzienie Rosjan na świat, to pękająca potęga i upadek kolosa na glinianych nogach, ten fałsz, te okropne czyny. Wiele razy czytamy o nieszczęściach, które miały miejsce w tamtych latach w ZSRR, lub z powodu prowadzonej przez niego polityki. Autor przypomina nam fakty, które uległy zapomnieniu, lub wyciszeniu przez władzę, a o których powinno się mówić i pamiętać. Ta książka to z pewnością cenna lektura dla Rosjan, którzy żyli i pamiętają tamte lata. Po przewrocie zmieniło się wszystko: rozpadło się ZSRR, jego republiki po kolei ogłaszały niepodległość, Leningrad zmienił się w Sankt Petersburg, Swierdłowsk w Jekaterynburg, ulicom zmieniano nazwy, zawieszono działalność partii komunistycznej w całym kraju, rozwiązano zarząd KGB. "Naród krzyczał całym sobą: "Dość!" [3]. Dobrze, że burza zmyła te brudy, zmoczyła, zatopiła. Nadeszła wtedy nowość, świeżość, niemalże można było poczuć zapach tego wszystkiego. Nad głowami zawisła krótkotrwała tęcza. 

[1] "Zapach miasta po burzy" Olgierd Świerzewski, s. 39
[2] tamże, s. 29
[3] tamże, s. 536

Literatura: polska

wydawnictwo: Muza S.A.

data wydania: 30 kwietnia 2014

ISBN: 9788377586921

liczba stron: 736

słowa kluczowe: Rosja

kategoria: literatura współczesna

język: polski

typ: papier
wyzwania:
autorskie: 

Rosyjsko mi! - miejsce akcji

Czytam literaturę amerykańską - miejsce akcji:

inne:

Europa da się lubić

W 200 książek dookoła świata

Czytam polecane książki

Polacy nie gęsi II

Czytam opasłe tomiska 

Za książkę pięknie dziękuję: