Grzybobranie mocium Panie.

Na początek miałabym do Was ogromną prośbę. Proszę Was o to, abyście zagłosowali na Czytelnię w Konkursie na Nieoficjalny Blog Roku 2013.

Wystarczy wejść na STRONKĘ - klik i zagłosować po prawej stronie w ankiecie na nr 10, czyli na Waszą Czytelnię:)

Dziękuję...

Dzisiaj troszkę mniej poważnie. Zapraszam do mojej codzienności.



Sobota była piękna. Mąż, istne leniuszysko nad leniuszyskami poległ w naszych czterech kątach i nie chciał ruszyć swoich czterech literek. Niby poczuł jakąś... niemoc:) Obydwie z córką byłyśmy oburzone i postanowiłyśmy wybyć z rodzinnego gniazdka. Jak to cudnie się złożyło, że mogłyśmy liczyć na towarzystwo dziadków. Pojechaliśmy za Manowo i tam zapuściliśmy się w gąszcza, aby przyczaić się na jakieś niewinne grzybki i je zaatakować nożem niczym krwawi kilerzy, tudzież asasyni.



Tosia z babcią poszły w siną dal:)
Niestety zdjęcia wyszły strasznie szare.

Wiele z grzybów zostało już przebranych i myśleliśmy, że wrócimy tylko z takim oto dorobkiem:



Ale powolutku wiaderko się zapełniało.

Tosia (moja córka) po raz pierwszy w życiu była na grzybobraniu. Podczas zrywania, za każdym razem, chichotała się w tak zabawny sposób, że zaraziła nas wszystkich śmiechem :))

Małe grzybki odrywała bez oporu. Dużych się bała - że są takie śliskie i fuj w dotyku:)

 Tosia:
 przestrzega - muchomory są be,
 prosi, żeby ich nie zrywać.
Użytkownicy Czytelni uszanujmy i przychylmy się do tosiowych postulatów!

Trujące, ale jakie cudne, prawda?

Nie omieszkam dodać, iż dziadek (mój tata) poszedł sobie z psem gdzieś nad jezioro, a mama, ja i Tosia, czyli trzy kompletne zakręty zgubiłyśmy się w lesie na amen :P Po godzinie delikatnej nerwówki hahaha, podczas której nie zapomniałyśmy o zbieraniu grzybków, córcia zaczęła miauczeć. Jej marudzenie nabiera często odgłosów piskliwego miauczenia kota. Lubię miauczenie kota, przecież mam kotkę Helenkę, ale, proszę uwierzcie mi,  tosiowe miauczenie nie należy do moich ulubionych.

Helenka zwana także Heleonorą;)



Na szczęście spotkaliśmy innego grzybiarza, który pokierował nas jak mamy iść przez kolejne 2 km do przystanku w Mostowie, tam podjechał już po nas mój tata. Na szczęście oboje mieliśmy komórki. O dzięki Ci, technologio!!! Zboczyłyśmy z naszego miejsca zbierania o jakieś 12 km - aż się wierzyć nie chce, że było to wykonalne z trzyletnim dzieckiem:) My to jednak potrafimy...:P

Wracając do grzybów - jakimś cudem uzbieraliśmy ich całe duże wiadro, wszystkie przebraliśmy na miejscu w lesie. Do zdjęcia zostały już umyte i tak oto prezentowały się w mojej kuchni. Ugotowałam je w dwóch garach, bo w  życiu nie chciały się zmieścić w jeden. Większość oczywiście zamroziłam.

Happy end pogłębił się jeszcze bardziej, gdy po powrocie okazało się, że mój mąż nie jest takim leniuszkiem, jak myślałam. Podczas gdy my relaksowałyśmy się w lesie, moja insza połowa odkurzyła mieszkanie i zmieniła helenkową kuwetę :D:P

Normalnie zwariowałam, musimy częściej się tak rozstawać hehe. A mówią, że idealni faceci nie istnieją. Idealni może i nie, ale w moim dostrzegam od czasu do czasu taką jakąś... doskonałość ;P

Zakończenie, jak to zakończenie: i wszyscy żyli długo, szczęśliwie i słitaśnie. Same nudy...

Nie macie pomysłu na weekend? lasy zachęcają, grzyby aż się proszą o zerwanie. Aby było bardziej wesoło i dzień był pełen przygód polecam zabrać:

1) siebie we własnej osobie ubraną/ubranego na cebulę (im bardziej jesteś nieogarnięta/ty grzybowo tym lepiej i weselej - tylko nie zrywaj wszystkiego co popadnie, co jest niejadalne dla ludzi, jest jadalne dla leśnych zwierząt),

2) rodzica, kolegę, babcię, dziadka, tudzież inną personę/persony bliskie Twojemu sercu, a które powinny cechować się: totalnym brakiem jakiejkolwiek orientacji w terenie. Proponuję kontakt z Basią z Czytelni - mówię Wam, ta to potrafi! Ma to po mamie.

3) osobę, która jednak zna się na tych grzybach - nie chcesz przecież w najlepszym przypadku trafić do szpitala po pysznym obiadku, prawda?

4) osobę, która ma orientację w terenie, telefon komórkowy i samochód - bez tej osoby nie ma co się nawet ruszać z domu i gdziekolwiek jechać, no chyba że lubisz być tratowany przez sarny, kiedy w nocy zaśniesz gdzieś pod drzewem (widzieliśmy ich całe stadko!). Nie wspomnę o innych niebezpieczeństwach...

5) telefon komórkowy - Twój nieodzowny MUST HAVE. Tak, w lesie przeważnie jest zasięg!

6) wiaderko, nożyk, kalosze, buteleczkę wody, chusteczki higieniczne dla smarkającego małego bąbla. Jeżeli planujesz dłuższe zagubienie, to proponuję porwać ze sobą prowiant, chyba że po kilku dniach głodu lubisz obgryzać korę z drzew. Gdzieniegdzie rosną jeszcze jagody, nie smakują już tak wspaniale jak wcześniej, ale i tak są pyszne.

To był mój mały poradnik - survival.

Jeżeli znajdziecie się w pobliżu jeziora, to proponuję zostać tam na dłużej, z czasem wybudować jakiś szałas i przeczekać w nim zimę, wiosną będzie piękniej, nie traćcie nadziei...

Gdyby ktoś z Was przestał nagle blogować na dłużej niż miesiąc, to będziemy już wiedzieć, że ta osoba poszła na grzyby i że mamy jej szukać po lasach, w szałasach, w pobliżu jezior.

Weekend zapowiada się wspaniale! ;) Nie ma na co czekać!

Wiadro w dłoń i grzyba goń!

Zakończę jeszcze bardziej pozytywnym akcentem - fragmentem piosenki Wiślan "Do przerwy 0 -1": 

"Przygoda, przygoda, każdej chwili szkoda,
Świat jest piękny, czy to znasz?
Otwórz oczy, patrz, otwórz oczy, patrz!
La, la, la... otwórz oczy, patrz."

Miłego odpoczynku kochani.

Czas na grzybobranie

mocium Panie;)

I jeszcze coś do śmiechu, czyli całkiem udane tłumaczenie:

 

Piątek jest wystarczająco dobrym powodem na wygłupy, prawda?;)
Przyjmijcie więc ten post z przymrużeniem oka:)